Ομιλία για τον Προϋπολογισμό 2011

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, η συζήτηση για τον Προϋπολογισμό είναι σίγουρα κορυφαία τακτική διαδικασία της Εθνικής Αντιπροσωπείας, μιας και σε αυτή αποτυπώνονται και διατυπώνονται οι πολιτικές, ο προγραμματισμός και οι προθέσεις της Κυβέρνησης. Είναι ωστόσο και μια ευκαιρία για μια συνολικότερη κουβέντα και κριτική όχι μόνο στην Κυβέρνηση, αλλά και στη λειτουργία των θεσμών και του πολιτικού συστήματος εν γένει.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, παρακολούθησα πολλές ομιλίες και διαπίστωσα ακόμη και σε αυτή τη συζήτηση να επαναλαμβάνεται αυτό που βλέπω επί δεκατέσσερις μήνες και αυτό δεν είναι τίποτε άλλο από μια στείρα αντιπαράθεση μεταξύ των πολιτικών δυνάμεων για το ποιος έφταιξε περισσότερο που φτάσαμε σήμερα σε αυτή την κατάσταση, μία κατάσταση ανεπανάληπτη για τα ελληνικά δεδομένα.

Μήπως δεν έχει ευθύνες η Νέα Δημοκρατία για αυτή την τελευταία εξαετή διακυβέρνησή της, που θα καταγραφεί ως μία από τις χειρότερες στην ιστορία του ελληνικού έθνους; Όμως, τι νόημα έχει πραγματικά πλέον να το επαναλαμβάνουμε μονίμως, όταν ο ίδιος ο λαός έχει αποφανθεί γι' αυτό και μάλιστα πολύ πρόσφατα; Κρίνεται, βέβαια, η Νέα Δημοκρατία και για τη σημερινή της στάση απέναντι στην κρίση, όμως κυρίως κρίνεται η Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, όπως επίσης κρίνεται και η Αριστερά που δεν μπορεί να υποδύεται μονίμως το ρόλο του διαμαρτυρόμενου.

Τα λέω όλα αυτά γιατί πρέπει να κατανοήσουμε, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, ότι ο λαός αναζητά λύσεις μέσα από αυτή την Αίθουσα κι εμείς οφείλουμε να δώσουμε ουσιαστικό περιεχόμενο στον κοινοβουλευτισμό με απαντήσεις και όχι με αλληλοκατηγορίες, γιατί αυτός ο παιδικός καυγάς έχει κουράσει αφάνταστα την ελληνική κοινωνία, η οποία δεν έχει πλέον ούτε αντοχές ούτε ανοχές, αλλά επιθυμεί να δει τη χώρα σε μια ομαλή πλέον τροχιά.

Δεν έχει νόημα να κυνηγάμε τα άλλοθι καθένας από τη σκοπιά του. Νόημα έχει να περάσουμε από την κουλτούρα του άλλοθι και της υπεκφυγής στην κουλτούρα της ευθύνης. Όσο σκληρός, λοιπόν, κι αν φαίνεται ο υπό συζήτηση Προϋπολογισμός, δεν παύει να είναι ένας προϋπολογισμός αληθινός, ένας προϋπολογισμός που αποτυπώνει τη σημερινή πραγματικότητα και αποτελεί συνεπή συνιστώσα του σχεδίου διάσωσης της χώρας. Αυτό μάλιστα γίνεται έχοντας υπ' όψιν και έχοντας όλοι μας πλήρη επίγνωση ότι ενέχει υψηλό πολιτικό κόστος.

Όμως, αυτός είναι ένας Προϋπολογισμός που ανταποκρίνεται σε αντικειμενικά δεδομένα, ένας Προϋπολογισμός που δεν έχει χρώμα –όπως είπε και ο Εισηγητής μας- δεν είναι ούτε πράσινος, ούτε γαλάζιος ούτε κόκκινος, διότι η χώρα έχει αναλάβει συγκεκριμένες οικονομικές υποχρεώσεις, τις οποίες οφείλει να τηρήσει για να γλυτώσει από τα χειρότερα. Σηματοδοτεί, ωστόσο, αυτός ο Προϋπολογισμός την οριστική και αμετάκλητη ρήξη με τις λογικές του παρελθόντος που βύθισαν τη χώρα στην αποσύνθεση και τον παρασιτισμό.

Όσο λογιστική κι αν ακούγεται η αναφορά σε αριθμούς, πείτε μου πόσο κόκκινη ή πόσο γαλάζια είναι μια πολιτική που επιτρέπει να σπαταλάμε τόσα δισεκατομμύρια στην υγεία και υπηρεσίες υγείας σε αυτή τη χώρα ουσιαστικά να μην έχουμε, να δίνουμε 5,5 δισεκατομμύρια στη φαρμακευτική δαπάνη και το προσδόκιμο ζωής κάθε χρόνο να μειώνεται, να έχουμε τη μεγαλύτερη αναλογία καθηγητών προς μαθητές στην Ευρώπη και να έχουμε παράλληλα την πιο εκτεταμένη παραπαιδεία, να έχουμε ένα δημόσιο τομέα επτακοσίων χιλιάδων υπαλλήλων και οι δημόσιες υπηρεσίες μονίμως να χωλαίνουν και να μην εξυπηρετούν τον πολίτη και παράλληλα ένα πολιτικό σύστημα που διαρκώς επιβαρύνει το κράτος με προσλήψεις από το παράθυρο, με επιμέρους διευθετήσεις και με ανοχή σε αυτά τα φαινόμενα για λόγους πάντα πολιτικού κόστους. Αλήθεια, πόσο θα μπορούσε να συνεχιστεί πραγματικά αυτή η νοοτροπία και μάλιστα σε συνθήκες χρέους και δημοσιονομικής κρίσης;

Η Κυβέρνηση, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, επιχειρεί αλλαγές, επιχειρεί μεταρρυθμίσεις πρωτόγνωρες για τα μεταπολιτευτικά δεδομένα. Επιχείρησε θεσμικές προϋποθέσεις ισονομίας και δικαιοσύνης που καμμία Κυβέρνηση μέχρι σήμερα δεν αποπειράθηκε να κάνει, αλλαγές ώστε η ισονομία, η αξιοκρατία και η αντικειμενικότητα να αποτελέσουν έννοιες με πραγματικό περιεχόμενο σε αυτό τον τόπο.

Αυτές οι μεταρρυθμίσεις συνεχίζονται με αφετηρία τον «Καλλικράτη» σε μία άλλη αρχιτεκτονική για το κράτος και το δημόσιο τομέα με στοχευμένες παρεμβάσεις στην υγεία με το νομοσχέδιο που περιμένουμε κι έρχεται τις επόμενες ημέρες στη Βουλή, με μία άλλη φιλοσοφία στο χώρο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και με την αλλαγή του μοντέλου στην αγροτική οικονομία. Είναι εμφανής πλέον η προσπάθεια της Κυβέρνησης για εξοικονόμηση πόρων από τη μια και αναβάθμιση των υπηρεσιών από την άλλη, για να πιάσουν τόπο επιτέλους οι θυσίες που κάνει ο λαός.

Κύριε Υπουργέ, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, παρά την εμπέδωση αυτής της κουλτούρας εξοικονόμησης και συμμαζέματος που γίνεται, είναι ανάγκη η χώρα μας να περάσει άμεσα σε θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης και παρά τα θρυλούμενα ότι το 2012 θα έχουμε θετικούς ρυθμούς, δεν γνωρίζουμε τίποτα που θα μας το διασφαλίζει.

Κύριοι συνάδελφοι, η χώρα μας από το 2009 έως και το 2011, αυτήν την τριετία, θα έχει απωλέσει το 10% του πλούτου της. Αυτό είναι ένα στοιχείο που δεν μπορούμε να το προσπερνάμε με ευκολία. Όσο δεν μπορεί κανείς μας να καταλάβει γιατί επιτρέπαμε σε αυτή τη χώρα να έχουμε σε κάποια σχολεία είκοσι καθηγητές και δέκα μαθητές, γιατί είχαμε επιδόματα έγκαιρης προσέλευσης στην εργασία, γιατί είχαμε επίδομα ορόφου, άλλο τόσο δεν μπορούμε να καταλάβουμε γιατί οι επενδύσεις –ας πούμε- στις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας σκοντάφτουν και δεν γίνονται εδώ και χρόνια σε μια χώρα με τη μεγαλύτερη ηλιοφάνεια και με τους περισσότερους ανέμους.

(SM)

(3GK)

Αλήθεια, δεν θα έπρεπε να έχουμε ήδη έναν ενεργειακό σχεδιασμό για τη χώρα, τον οποίο θα πρέπει να αρχίσουμε να υλοποιούμε; Δεν κατανοούμε, γιατί δεν αξιοποιείται η δημόσια περιουσία, αυτή τουλάχιστον που ξέρουμε ότι είναι αξιοποιήσιμη;

Επίσης, γιατί δεν απορροφούνται τα 15 δισεκατομμύρια των πόρων του ΕΣΠΑ και γιατί καθυστερούν τόσο, τη στιγμή μάλιστα που στην Ευρώπη έχει ανοίξει μια συνολική κουβέντα για την καταβολή της εθνικής συμμετοχής την επόμενη διετία; Γιατί καθυστερούν οι συμπράξεις του δημοσίου και του ιδιωτικού τομέα και δεν υπάρχει ο κατάλληλος σχεδιασμός και περιμένουμε με ανυπομονησία μέσα στο 2011 το νέο επενδυτικό νόμο, προκειμένου να πετύχουμε υποτυπωδώς την επανεκκίνηση της οικονομίας;

Ωστόσο, αυτό δεν φτάνει. Κύριε Υπουργέ, η αγορά χρειάζεται ανάσα και αυτή είναι μια απαραίτητη συνθήκη, αν θέλετε να πετύχετε τα έσοδα του προϋπολογισμού. Διαφορετικά μέσα σ' αυτό τον εξορθολογισμό που επιχειρείτε, δίνεται η εντύπωση ότι η Κυβέρνηση προχωρεί σε μια ατέρμονη περικοπή εισοδημάτων επί δικαίων και αδίκων, χωρίς ευαισθησία και χωρίς σχεδιασμό. Είναι μια επιλογή που παράγει ανεργία και ύφεση και δοκιμάζει την εμπιστοσύνη του κόσμου. Επομένως, η ανάπτυξη είναι προτεραιότητά μας.

Θα πρέπει, επίσης, κύριοι συνάδελφοι, να κατανοήσουμε ότι επιτείνεται η αγωνία του κόσμου, διότι αντιλαμβάνεται ότι το πρόβλημα μας ως έθνος δεν εξαρτάται μόνο από τις δικές μας δυνάμεις και από τις δικές μας προσπάθειες. Εξαρτάται το ίδιο σημαντικά και από το διεθνή και τον ευρωπαϊκό παράγοντα. Γι' αυτό έχει μεγάλη σημασία η μάχη που δίνει ο Πρωθυπουργός στο εξωτερικό και για την έκδοση του ευρωομολόγου και για τη φορολόγηση των χρηματοπιστωτικών συναλλαγών, αλλά και για τη διαμόρφωση ενός μόνιμου μηχανισμού στήριξης των κρατών μελών.

(Στο σημείο αυτό κτυπάει το κουδούνι λήξεως του χρόνου ομιλίας του κυρίου Βουλευτή)

Κύριε Πρόεδρε, θα ήθελα ένα λεπτό, εάν έχετε την καλοσύνη.

Όλα αυτά είναι χρήσιμα για να εγγυηθούμε μακροπρόθεσμα τη σταθερότητα και την ομαλότητα στη χώρα μας. Είναι ωστόσο το σημερινό πρόβλημα τόσο σύνθετο όσο και πολύπλοκο και έχει τόσες μεταβλητές, που πολλές φορές είναι ακατανόητο και δυσνόητο από τον κόσμο. Αυτό διογκώνει δικαιολογημένα ακόμη περισσότερο τις αντιδράσεις, αλλά και την ανασφάλεια που νιώθει ο κόσμος.

Η συγκυρία είναι κρίσιμη, κύριοι συνάδελφοι, αλλά η χώρα κάνει τις απαραίτητες θυσίες και ο λαός παραχωρεί ένα μεγάλο μέρισμα της ευημερίας του. Για τούτο θα πρέπει να τελειώνουν οι καθυστερήσεις, τα λάθη και οι αδικίες στον επιμερισμό των βαρών αυτής της προσπάθειας.

Θα περίμενα, επίσης, σε μια εποχή που όλοι κρινόμαστε να ακούγεται περισσότερο η φωνή των Βουλευτών και οι Υπουργοί να δέχονται τις παρεμβάσεις τους, αντί να δίνουν την εντύπωση στο νομοθετικό Σώμα ότι είμαστε απλοί διεκπεραιωτές των αποφάσεών τους, διότι έτσι ακυρώνεται ο ρόλος της νομοθετικής εξουσίας και τούτο δεν είναι καθόλου καλό για τη δημοκρατία.

Περιποιεί τιμή, ωστόσο, το παράδειγμα του Υπουργού Υγείας κ. Λοβέρδου, τον οποίο οφείλω να συγχαρώ για την απόσυρση του εισοδηματικού κριτηρίου στους πολύτεκνους μετά από τις παρεμβάσεις των Βουλευτών.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, κλείνω λέγοντας ότι όταν εξελέγην Βουλευτής, προφανώς δεν περίμενα μια τέτοια εξέλιξη για τη χώρα, ούτε βέβαια αυτή την αποδοκιμασία στο πολιτικό σύστημα. Γίναμε και γινόμαστε στόχος από κέντρα που έχουν αναλάβει το έργο της συστηματικής διαβολής μας. Πραγματικά δεν κατανοώ, γιατί δεν αλλάζουμε άμεσα θεσμούς, όπως τον έλεγχο του «πόθεν έσχες» των Βουλευτών και τη μείωση της χρηματοδότησης των κομμάτων, για να καταπέσει και το τελευταίο τους άλλοθι.

Θα πω μόνο ότι εδώ μέσα γνώρισα ανθρώπους που άφησαν πετυχημένες δουλειές και πετυχημένες σταδιοδρομίες, που στερούνται προσωπική και οικογενειακή ζωή για να υπηρετήσουν το όραμα για την πολιτική και που σήμερα σίγουρα αναρωτιούνται, εάν πραγματικά αξίζει τον κόπο, γιατί σίγουρα σε αυτή την Αίθουσα δεν είμαστε όλοι ίδιοι.

Μέσα σ' αυτούς τους δεκατέσσερις μήνες που είμαι Βουλευτής, μέσα σε αυτή τη συνθήκη της κρίσης ψηφίσαμε σκληρά και επώδυνα μέτρα, έξω από τα πιστεύω μας και έξω από την ιδεολογική μας αναφορά. Δεν κρύβω ότι με όλα αυτά πολλές φορές σκέφτηκα την παραμονή ή την παραίτηση, το «ναι» ή το «όχι». Σκέφτηκα εάν υπηρετώ καλώς τους συμπολίτες μου, καθώς και εάν υπηρετώ το δημόσιο συμφέρον ή την πατρίδα. Τελικά, όμως, οι όποιες ερινύες, οι όποιες αναστολές έχω ανατρέπονται μπροστά στον κίνδυνο της ολικής κατάρρευσης.

Κύριοι συνάδελφοι, πορευόμαστε με τη λογική του μείζονος αγαθού και άρα χρειάζονται μείζονες πολιτικές. Δεν ξέρω, δεν γνωρίζω εάν αύριο θα είμαι Βουλευτής. Δεν ξέρω, εάν ζούμε την κατάρρευση του πολιτικού συστήματος. Αυτό μπορεί να είναι και το τίμημα αυτής της πολιτικής. Ωστόσο, τούτη την ώρα αυτό δεν με ενδιαφέρει. Σήμερα, οφείλω να κάνω αυτό που περνάει από το χέρι μου, για να αλλάξει μοίρα η χώρα και να καταφέρει να παραμείνει όρθια στα πόδια της.

Τελειώνω με τα λόγια του Μπρεχτ: «Μονάχα η πραγματικότητα μπορεί να μας μάθει, πώς την πραγματικότητα να αλλάξουμε».