Συνέντευξη για το περιοδικό Βουλή - Ευρωβουλή

Οι συνδικαλιστικές οργανώσεις, τα συνδικάτα, έχουν κηρύξει τον «πόλεμο» στην Κυβέρνηση. Σας ανησυχεί η εξέλιξη αυτή;

Είναι μια πραγματικότητα. Ακούγεται όμως εγωιστικό να υπάρχουν σήμερα, υπό τις δεδομένες δημοσιονομικές συνθήκες και δυσκολίες, συντεχνίες και ομάδες εγκλωβισμένες στις διεκδικήσεις του παρελθόντος.

Συντεχνίες που αδιαφορούν για το παρόν και το μέλλον αυτού του τόπου, επιδιώκουν με κάθε τρόπο να μην «ξεβολευτούν» από προνόμια που καταχρηστικά απολάμβαναν επί δεκαετίες ολόκληρες. Αυτός είναι ο λόγος που οι δυνάμεις αυτές επιθυμούν να μην αλλάξει τίποτα παραμένοντας πιστές στο δόγμα «καμία αλλαγή». Θεωρώ ότι αυτή η συνδικαλιστική συμπεριφορά προκύπτει από την κεκτημένη ταχύτητα της μεταπολίτευσης. Μιας περιόδου συνεχούς προσοδοθηρίας και «δικαιωμάτων» πολλές φορές πέραν των πραγματικών δυνατοτήτων της οικονομίας μας. Θα πρέπει να υπάρξει μια ισόρροπη εναρμόνιση μεταξύ των συνδικαλιστικών-συντεχνιακών διεκδικήσεων και των πραγματικών οικονομικών πόρων της χώρας. Κάθε, λοιπόν, επιδίωξη εκτός αυτού του πλαισίου είναι ανεδαφική και προφανώς μη αποδεκτή.

Με αυτά τα δεδομένα, δεν με ανησυχεί, ούτε με φοβίζει ο «πόλεμος» που μας έχουν κηρύξει οι διάφορες συντεχνίες. Το μεγάλο στοίχημα είναι οι απαιτούμενες αλλαγές και μεταρρυθμίσεις που πρέπει να γίνουν απέναντι σε κάθε ομάδα συμφερόντων και με κάθε κόστος.

Αναφέρατε την λέξη «μεταρρυθμίσεις». Είστε ικανοποιημένος από το έως τώρα μεταρρυθμιστικό έργο της Κυβέρνησης;

Δεν θα έλεγα απόλυτα ικανοποιημένος, έχουν όμως γίνει σοβαρά μεταρρυθμιστικά βήματα. Ενδεικτικά αναφέρω της σημαντικές μεταρρυθμίσεις στην Παιδεία και την Υγεία, την Τοπική Αυτοδιοίκηση, το Ασφαλιστικό και την Δημόσια Διοίκηση. Όμως η ανάγκη για μεταρρυθμίσεις είναι ακόμα πιο έντονη. Οι στιγμές χαρακτηρίζονται κάτι περισσότερο από κρίσιμες. Πρέπει να αλλάξει η διάρθρωση της οικονομίας μας. Πρέπει να αλλάξει προφίλ να γίνει πιο ανοιχτή, χωρίς αποκλεισμούς με έμφαση στον ανταγωνισμό, την αξιοκρατία και την διαφάνεια. Κάθε παρέμβαση που κάνουμε μέσα σε αυτήν την στενότητα, πρέπει να αυξάνει την κοινωνική και οικονομική κινητικότητα, πρέπει να δημιουργεί όρους απελευθέρωσης των δημιουργικών και υγιών κοινωνικών δυνάμεων. Το άνοιγμα των επαγγελμάτων είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της αλλαγής. Για αυτό οι δεσμοί με τον παρελθόν και οι αναστολές λόγω πολιτικού κόστους πρέπει να σπάσουν. Οφείλουμε όλοι μας να συνειδητοποιήσουμε το κρίσιμο της κατάστασης και να μη στρουθοκαμηλίζουμε. Οι όποιες καθυστερήσεις εφαρμογής του μεταρρυθμιστικού έργου από πλευράς Κυβέρνησης, θα οδηγήσουν αναπόφευκτα στη λήψη νέων, σκληρότερων για το κοινωνικό σύνολο μέτρων. Διαφορετικά, σε μικρό διάστημα, θα έχουμε παραιτήσεις βουλευτών όχι για την ψήφιση των μέτρων, αλλά για την μη εφαρμογή των αποφάσεων.

Πολλοί καταλογίζουν στην Κυβέρνηση ότι στερείται νομιμοποίησης για την πολιτική που ακολουθεί και τις αποφάσεις που λαμβάνει. Ποια είναι η δική σας τοποθέτηση επ' αυτού; Χρειάζονται εκλογές;

Ο ελληνικός λαός χρειάζεται, περισσότερο από ποτέ, πυξίδα για μια σταθερή πορεία εξόδου από την κρίση. Οι εκλογές σε αυτή την κρίσιμη συγκυρία είναι βέβαιο ότι θα οδηγήσουν σε παρατεταμένη πολιτική αστάθεια, σε γενίκευση του χάους και σε διοικητική κατάρρευση του κράτους. Οι αλλεπάλληλες εκλογικές αναμετρήσεις και οι βραχύβιες σχηματιζόμενες κυβερνήσεις θα δώσουν το άλλοθι στους εταίρους μας να μας εγκαταλείψουν οδηγώντας την χώρα πολύ πιθανόν σε αχαρτογράφητες περιοχές. Όσον αφορά το ζήτημα της δημοκρατικής νομιμοποίησης που διαρκώς τίθεται, είναι σαφές ότι υπάρχει και πρέπει με κάποιο τρόπο να ξεπεραστεί. Θεωρώ ότι η καλύτερη διέξοδος είναι το δημοψήφισμα.

Πιστεύετε ότι μέσα από ένα δημοψήφισμα μπορούν να ανακύψουν οι λύσεις και να δοθεί στην Κυβέρνηση μια τρόπον τινά ανανέωση της πολιτικής της νομιμοποίησης;

Θεωρώ ότι σε περιόδους κρίσιμες όπου διακυβεύονται τόσο σημαντικά πράγματα, η στροφή στον λαό μπορεί να δώσει τις λύσεις που χρειαζόμαστε. Η χάραξη μιας τόσο επώδυνης πολιτικής, προϋποθέτει τη συναίνεση των πολιτικών δυνάμεων. Αυτό όμως δεν συμβαίνει κι επομένως μόνο ό λαός μπορεί να επιβάλλει μια πιο συγκεκριμένη πορεία για τη χώρα. Εργαλείο αυτής της λαϊκής έκφρασης -τηρουμένων των αναλογιών αλλά και των δυσκολιών- μπορεί να υπάρξει μόνο το δημοψήφισμα. Θα μου πείτε ότι δεν υπάρχει γνησιότερη έκφραση του λαού από τις εκλογές. Πέρα από αυτό που ανέφερα, ότι θα περιέλθουμε σε ακυβερνησία και τώρα δεν θα το αντέξουμε, με το δημοψήφισμα υπάρχει δυνατότητα ο λαός να απαντήσει σε συγκεκριμένα ερωτήματα σε σχέση με γνωστές παθογένειες. Πρέπει δηλαδή ο λαός να αποφασίσει τι θέλει και να ξεφύγει από τις θεμελιώδεις αντιφάσεις που βιώνει. Τα διλλήματα που έχει η χώρα και οι επιλογές που πρέπει να κάνει δεν θα αλλάξουν με την απλή αλλαγή της κυβέρνησης. Ξέρετε, η κρίση της πολιτικής που συχνά συνδέεται με την κρίση αντιπροσώπευσης , καθιστά πέρα από επίκαιρη και αναγκαία την υιοθέτηση θεσμών άμεσης δημοκρατίας, όπως το δημοψήφισμα.

Πιστεύετε δηλαδή ότι η κρίση του πολιτικού συστήματος οφείλεται στην κρίση των θεσμών;

Αυτό που πιστεύω είναι ότι η κρίση των θεσμών συμπαρασύρει σε κρίση το πολιτικό σύστημα και το αντίστροφο. Δεν είναι δυνατόν να φταίει μόνο το πολιτικό σύστημα ή να τα χρεώνουμε όλα σε αυτό. Την στιγμή που αμφισβητείται περισσότερο από ποτέ η πολιτική και οι πολιτικοί που την υπηρετούν, οφείλουμε όλοι μας ως αντιπρόσωποι του λαού να αναλάβουμε τις ευθύνες που διαχρονικά μας αναλογούν και να αποδείξουμε στην πράξη ότι υπερασπιζόμαστε τις δημοκρατικές αρχές και αξίες. Η απάντηση σε αυτήν την κρίση δεν μπορεί να είναι άλλη από μια συνολική και ταυτόχρονη -τονίζω το ταυτόχρονη- μεταρρυθμιστική διαδικασία του συνταγματικού, νομοθετικού και πολιτικού πλαισίου που διέπει την λειτουργία της Πολιτείας, του Κοινοβουλίου, της Διοίκησης αλλά και των κομμάτων. Πρέπει να λύσουμε και να ρυθμίσουμε οριστικώς ζητήματα όπως η διάκριση των εξουσιών, η ανώφελη πρόωρη προσφυγή στις κάλπες, η ποινική ευθύνη υπουργών, ο διαχωρισμός κράτους-εκκλησίας, η χρηματοδότηση και ο έλεγχος των πολιτικών κομμάτων, ο εκλογικός νόμος με μερική ή ολική εξάλειψη του σταυρού και μια σειρά από πρωτοβουλίες που πρέπει να ληφθούν και να εφαρμοστούν άμεσα.

Πως μπορεί, λοιπόν, η χώρα να βγει δυνατή και ισχυρή μετά από μια τόσο επίπονη διαδικασία;

Η απάντηση είναι μία: απαιτείται πολιτική και κοινωνική ενότητα. Απαιτείται ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο, συμμέτοχοι στο οποίο θα βρεθούμε όλοι μας.

Αυτό που απαιτείται ξεκάθαρα είναι η σύσταση μιας πολιτικοκοινωνικής συμμαχίας, προϋπόθεση όμως της οποίας αποτελεί η αποκατάσταση της απολεσθείσας εμπιστοσύνης των πολιτών στο πολιτικό σύστημα και τους εκπροσώπους του. Η σφυρηλάτηση αυτής της σχέσης εμπιστοσύνης περνά μέσα από το μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα της κυβέρνησης, τον τρόπο εφαρμογής του και το όραμα που αυτό θα εμπνεύσει. Αυτές τις κρίσιμες στιγμές, απαιτείται η σύνθεση πλατιών κοινωνικών και πολιτικών συμμαχιών, απαιτείται μια κοινωνική και πολιτική πανστρατιά, ικανή να λύσει τον ελληνικό Γόρδιο Δεσμό προκειμένου να μην θυσιαστεί το μέλλον των επόμενων γενεών.

Πιστεύετε ότι μια λύση συγκυβέρνησης θα είχε θετικά αποτελέσματα για την χώρα;

Πιστεύω σε μια εθνική συνεννόηση και όχι κατ' ανάγκη σε μια συγκυβέρνηση ανάμεσα στα δυο μεγάλα κόμματα. Είμαι υπέρμαχος όπως σας είπα των αυτοδύναμων Κυβερνήσεων με ισχυρές ηγεσίες και ακόμα ισχυρότερη πολιτική βούληση να λυθούν τα όποια προβλήματα μας στοιχειώνουν και να προχωρήσουμε προς τα εμπρός. Πολύ φοβάμαι ότι με μια μορφή συγκυβέρνησης η χώρα θα βάδιζε με ένα βήμα μπροστά και ένα βήμα πίσω. Όλα αυτά τα χρόνια της μεταπολίτευσης, δυστυχώς, δεν καλλιεργήθηκε στις πολιτικές δυνάμεις αλλά και στο πολιτικό σύστημα συνολικά μια κουλτούρα συναίνεσης και συνεργασίας. Αυτό είναι που με κάνει να κρατώ επιφυλάξεις για ένα τέτοιο σενάριο. Όμως δεν μπορούμε να συνεχίζουμε με πρακτικές και όρους προηγούμενων δεκαετιών. Η συναίνεση μπορεί να εκφραστεί με πολλούς τρόπους και σίγουρα μπορεί και πρέπει να εκφραστεί με την συμφωνία και προώθηση των μεγάλων διαρθρωτικών αλλαγών και μεταρρυθμίσεων που η Κυβέρνηση επιχειρεί μέσα από τα νομοσχέδια που φέρνει για ψήφιση στη Βουλή.

Τελικά κύριε Παρασύρη, είστε αισιόδοξος ότι μπορούμε στο τέλος να τα καταφέρουμε; Βλέπετε λύση στο πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας και αν ναι μέσα σε τι πλαίσιο;

Αυτές τις ώρες πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι όποια και να είναι τελικά η λύση, περνά πρώτα από τον καθένα μας ξεχωριστά. Όσον αφορά το χρέος της Κυβέρνησης, θα πρέπει να μείνει αποφασισμένη και να προχωρήσει ταχύτερα στο έργο της. Η λύση θα επέλθει με την δίκαιη φορολογική αναδιανομή του πλούτου, το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων, την μείωση των δαπανών του κράτους και την παροχή εξωστρεφών-αναπτυξιακών εργαλείων για να σπάσει αυτός ο φαύλος κύκλος της ύφεσης και να περάσουμε στην παραγωγή και την ανάπτυξη. Χρειάζονται οριζόντιες πολιτικές, το απολεσθέν εισόδημα των εργαζομένων πρέπει να αναπληρωθεί με παρεμβάσεις στη μείωση του κόστους ζωής. Να λειτουργήσουν πιο αποτελεσματικά τα θεσμικά όργανα του κράτους να σπάσει η καρτελοποίηση της αγοράς, να μειωθούν τα τιμολόγια σε ΔΕΗ, στην ΕΡΤ, στο νερό, στα φάρμακα κτλ. και όπου αλλού παρεμβαίνει άμεσα το κράτος.

Τώρα, μέσα σε ποιο πλαίσιο μπορεί να βρεθεί η λύση, η απάντηση προβάλλει αυτονόητη. Μέσα σε αυτό το δυσμενές δημοσιονομικό περιβάλλον, η σταθερά της οικονομικής νομισματικής ένωσης και η παραμονή της χώρας στη ζώνη του ευρώ, προβάλλει ως το μόνο ελπιδοφόρο και ρεαλιστικό πλαίσιο προοπτικής. Και είναι ιδιαίτερα σημαντικό ότι την προοπτική αυτή αναγνωρίζει το σύνολο σχεδόν των πολιτικών δυνάμεων της χώρας καθώς και η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού.